پسرانم آراد و نیکان

راستش این چند وقت که سری به اینجا نزدم حسابی سرم شلوغ بود  و از شما چه پنهون کلاس های ترم جدید شروع شده و تقریباً 5 روز و هفته رو میرم کلاس و 2 روزش که کمی دیرتر تموم میشه همسر جان مهربانتر از جان دنبالم میاد و در جوار ایشون میریم خونه و بعد از اون هم آرادی در انتظار مادری که دیگه هیچ انرژی نداره و فقط فقط نیمه جانی رو به خونه میبره. پسرکم این روزها خیلی عاقل تر از قبل شده و وقتایی که از سرکار برمیگردیم لحظه شماری میکنه و میگه مایا بریم خونمون باسی کنم با ماشینم و خدا رو شکر فعلا مسئله ای برای بردن ایشون به خونه نداریم(البته به لطف کلاس مهارت های فرزند پروری). اسفند ماهی که گذشت ماه پر از خبر بود تو فامیل...

و این بار بعد از تقریباً دو ماهی رفتیم شمال و تب دیدار خانواده ی همسر جان برای آرادی چند برابر شده بود و حسابی هم دلتنگ. چهارشنبه صبح زود بود که از خونه راهی شدیم هرچند که آراد رو به سختی از خواب بیدار کردیم و از هر فن و روشی استفاده کردیم تا اینکه گفتم آرادی پاشو میخوایم برینم شمال. همین که اینو گفتم آراد به سرعت برق از جاش پرید و گفت لباس بپوش بلیم . این بار هم پدر و مادر عزیزتر از جان با ما همراه بودند (برای مراسم ختم پدربزرگ یوسف) و چون خیلی عجله داشتیم تا قبل از ظهر برسیم در راه هیچ توقفی نداشتیم و کل مسیر رو یه کله تا شمال تازوندیم و وقتی رسیدیم از شدت دست درد و پادرد دیگه توانی نداشتم. پ. ن: به خ...